Każde dziecko dorasta. Dotyczy to również dzieci z niepełnosprawnością intelektualną.

Jednak w Polsce wsparcie bardzo często koncentruje się na okresie dzieciństwa – terapii, edukacji i rehabilitacji. Gdy osoba z niepełnosprawnością intelektualną wchodzi w dorosłość, możliwości wsparcia stają się znacznie bardziej ograniczone.

To właśnie dlatego powstała Fundacja Dom z Widokiem.

Największy lęk rodziców

Rodzice dorosłych osób z niepełnosprawnością intelektualną bardzo często zadają sobie jedno pytanie:

„Co będzie z moim dzieckiem, kiedy mnie zabraknie?”

To nie jest obawa dotycząca najbliższych miesięcy. To pytanie o całe dorosłe życie ich syna lub córki.

Przez wiele lat rodzice są opiekunami, terapeutami, organizatorami codziennego życia i największym wsparciem swoich dzieci. Z czasem jednak sami się starzeją i coraz częściej zaczynają potrzebować pomocy. Tymczasem ich dzieci, choć są już dorosłe, nadal wymagają odpowiednio zorganizowanego wsparcia.

Potrzebujemy nowoczesnych rozwiązań

Od wielu lat eksperci, organizacje społeczne i instytucje publiczne podkreślają, że przyszłość wsparcia osób z niepełnosprawnościami powinna opierać się na usługach świadczonych w lokalnej społeczności, a nie wyłącznie na dużych placówkach całodobowych.

Ten kierunek wynika m.in. z Konwencji ONZ o prawach osób z niepełnosprawnościami, którą Polska ratyfikowała w 2012 roku. Dokument ten wskazuje, że osoby z niepełnosprawnościami mają prawo do niezależnego życia oraz do pełnego uczestnictwa w życiu społecznym na równi z innymi obywatelami.

Również krajowe strategie rozwoju usług społecznych zakładają rozwój mieszkalnictwa wspomaganego, mieszkań treningowych i innych form wsparcia środowiskowego, które pozwalają ludziom żyć bliżej swojej społeczności i zachować możliwie największą samodzielność.

Samodzielność nie pojawia się sama

Dorosłość osób z niepełnosprawnością intelektualną nie oznacza, że każda osoba będzie żyła całkowicie samodzielnie. Oznacza jednak, że każda powinna mieć możliwość rozwijania swoich umiejętności i decydowania o własnym życiu na miarę swoich możliwości.

Samodzielności nie uczymy się z podręcznika. Uczymy się jej każdego dnia – robiąc zakupy, przygotowując posiłki, planując wydatki, dbając o mieszkanie czy budując relacje z innymi ludźmi.

Dlatego tak ważne są rozwiązania takie jak mieszkania treningowe, mieszkania wspomagane oraz inne formy mieszkalnictwa wspomaganego. Ich celem nie jest wyręczanie mieszkańców, ale stworzenie warunków do możliwie niezależnego życia z odpowiednim wsparciem.

Dom to coś więcej niż budynek

Każdy człowiek potrzebuje miejsca, w którym czuje się bezpiecznie, ma wpływ na swoje codzienne życie i może budować relacje z innymi.

Osoby z niepełnosprawnością intelektualną mają dokładnie takie same potrzeby.

Potrzebują domu, poczucia sprawczości, przyjaźni, możliwości rozwijania swoich zainteresowań oraz życia w społeczności, a nie obok niej.

To nie jest przywilej. To jedno z podstawowych praw osób z niepełnosprawnościami.

Dlaczego powstała Fundacja Dom z Widokiem?

Fundacja Dom z Widokiem powstała z doświadczeń rodziców, którzy każdego dnia widzą zarówno potencjał swoich dzieci, jak i luki w obecnym systemie wsparcia.

Naszą misją jest tworzenie rozwiązań, które pozwolą dorosłym osobom z niepełnosprawnością intelektualną żyć bezpiecznie, godnie i możliwie samodzielnie. Chcemy rozwijać działania edukacyjne, budować świadomość społeczną i dążyć do stworzenia miejsca, które będzie prawdziwym domem – nie instytucją, lecz przestrzenią do życia.

Wierzymy, że przyszłość można zmieniać już dziś.

Możesz pomóc

Zmiana nie dzieje się sama. Powstaje dzięki ludziom, którzy wierzą, że warto działać.

Jeżeli bliska jest Ci przyszłość dorosłych osób z niepełnosprawnością intelektualną, wesprzyj Fundację Dom z Widokiem.

Twoja darowizna pomaga nam prowadzić działania edukacyjne, rozwijać projekty i przybliża nas do realizacji celu, jakim jest stworzenie bezpiecznego miejsca do życia dla osób z niepełnosprawnością intelektualną.

Wesprzyj Nas

Razem możemy sprawić, że pytanie „Co będzie z moim dzieckiem, kiedy mnie zabraknie?” będzie budziło mniej lęku, a więcej nadziei.